|
به من بگو نگو من نميگويم امانفهم من ميفهمم
|
ا فسو س که ر ا هي جز ر سيد ن
نيست
و بير ا هه ها نيز به بيا با ني
نمي ر سند
و د ست ما ا ز آ نچه نيست
کو تا ه ا ست
خد ا و ند ا !
تو که با کلا مي ز مين
و آ سما ن ها ر ا ٰآ فر يد ي
با کلا مي مر ا جو يبا ر ي کن
که د ر خا ک تشنه فر و ر و م
يا پر و ا نه ا ي کن
که پيش ا ز غر و ب آ فتا ب
مر د ه با شم...
هنو ز ا ز شب د می با قی ا ست ، می خوا ند د ر ا و شبگیر
و شب تا ب ، ا ز نها نجا یش ، به ساحل می ز ند سو سو
به ما نند چر ا غ من که سو سو می ز ند د ر پنجر ه ی من
به ما نند د ل من که هنو ز ا ز حو صله و ز صبر من با قی ا ست د ر ا و
به ما نند خیال عشق تلخ من که می خو ا ند
و ما نند چر ا غ من که سو سو می ز ند د ر پنجر ه ی من
نگا ه چشم سو ز ا نش ، ا مید ا نگیز ، با من
د ر ا ین تا ر یک منز ل می ز ند سو سو
به یا د نیما
صد ا ي مر گ ر ا مي شنو م
که د لپذ ير و گير ند ه ا ست
و با خو د مي گو يم
د و ستي ا ست که مرا به خو د مي خو ا ند
و به ر ا ه خو د مي ر و م
و لي همچنا ن
آ و ا ز ا و
د ر گو شم طنين ا ند ا ز ا ست
ر و ز ي خو ا هي آ مد
ر و ز ي که د يگر ا ميد د يد ا ر
تو ر ا ند ارم
د ست سا يه مر ا خو ا هي گر فت
سا يه خا مو ش
سا يه ا ي که به هيچ خو ر شيد ي
ا حتيا ج ند ا ر د
با يکد يگر خو ا هيم ر فت
ر و ز ي که د نيا جا د ه و سيعي شد ه
که به هيچ جا نمي ا نجا مد
ا ي که خو ا ها ن تو لد ي د يگر ي
نخست مر گ ر ا پذ ير ا با ش
ا ي که خو ا ستا ر فر و د بر سينه ز ميني
ا بتد ا ر مز پر و ا ز ر ا بيا مو ز
لبا نت آ ن گا ه به لبخند ي د و با ر ه با ز مي شود
که پيشتر گر يسته باشي ...
ا گر کو هي بو د م
د ر تن خو د مي آ سو د م
و ا گر ر و د ي بو د م
د ر ز مز مه خو د
خو د ر ا فر ا مو ش مي کر د م
ا گر خا کي بو د م با سکو ت و فر ا مو شي
يکي مي شد م
و ا گر آ تش بو د م
د ر خو د مي سو ختم
و لي ا فسو س که
ر فته ا ي هستم
که چشما ن خو د ر ا
به ر و ي جها ن غم ا نگيز خو يش با ز نگه د ا شته
و با ز و ا ن خو د ر ا
فقط به د و ر مر گ
حلقه خو ا هد کر د
آ ن ر و ز که چو ن
معشو قي
د ر آ غو ش من
خو ا هد خز يد
شا ید طر ا حی : شاید طرحی باشد